EenColumn.nl | Woensdag 18 november 2009 | abonneer |

mdat ik druk bezig ben met NaNoWriMo (en stiekem nog veeeeeel meer) heb ik aangegeven dat er even geen columns komen. Gelukkig heb ik goede vrienden die ook columns schrijven, dus bij deze, een gastcolumn van Comedytrain comedian René van Meurs!

Ongemakkelijke koffie

"Nou, daar zitten we dan." Het is misschien wel de enige zin waarmee een situatie als deze treffend kan worden weergegeven. Ik zit op de bank, in mijn eigen woonkamer, tegenover een man die ik niet ken, die ik niets te vertellen heb, die mij niets te vertellen heeft, maar die voorlopig nog niet weggaat. Omdat hij net begonnen is aan zijn koffie. Die ik hem gegeven heb.

Uit pure beleefdheid vroeg ik het de loodgieter, die op dat moment met zijn blote handen slijmerige resten wegschraapte rond een gat in de grond waar eerder nog mijn toiletpot stond. De pot lekte. Al drie dagen volgens "Zeg maar Sjon". Ik merkte het pas vanmorgen toen ik natte sokken kreeg bij het plassen, dat had ik al wel eerder, maar toen dacht ik nog dat het aan mijn oog-hand-penis coördinatie lag. Hij antwoordde: "Bakkie zwart, twee suiker"

Ik gaf mijn senseo een slinger. Hoewel het apparaat ferrari-rood is, duurt het uren voor het blauwe lampje ook echt blauw blijft. Ik denk per gezette kop koffie zeker dertig keer knipperen dat het apparaat klaar is, om iedere keer toch weer teleurgesteld te worden. Normaal gesproken had ik het na zoveel teleurstellingen allang opgegeven, maar ik weet dat de dertig teleurstellingen steeds worden overtroffen door dat gelukzalige gevoel van dat ene kopje koffie.
Het ‘bakkie zwart, twee suiker' loopt langzaam in het Blond Amsterdam kopje. Cadeautje van mijn lief, meer voor zichzelf dan voor mij. Als ik met die kop koffie en een bastognekoek naar Sjon loop, zie ik zijn handen. Ze zijn reusachtig. Veel te groot voor het minuscule Blond Amsterdam.

Met de koffie in de ene en de bastognekoek in de andere hand loop ik terug naar de keuken. Ik giet de gezette koffie in een grotere mok en zet er zo snel als mijn senseo toestaat een tweede bak bij. Met dubbele koffie in de ene en de enkele bastognekoek in de andere hand loop ik terug naar Sjon. Die zit op dat moment niet meer op zijn knieën in mijn poep te graaien, maar veegt zijn handen af aan mijn handdoek. Een witte handdoek. Ik zie er een wraakactie in, omdat ik drie dagen te laat heb gebeld. En omdat hij waarschijnlijk zag dat ik hem te weinig koffie wilde geven.

Hij is klaar. Het is geregeld, de pot is gemaakt. Ik sta met koffie en koek te kijken naar iemand die zijn werk gedaan heeft. Nu moet hij weg. Dat is toch de afspraak met klusjesmannen? Als de klus geklaard is, is er geen klus meer. Dat verandert een klusjesman automatisch in een man. En ik ken die man niet.

"Nou, daar zitten we dan." Ik heb Sjon toch de koffie gegeven. Hij slurpt er aan, doopt zijn koek er in, zuigt de koffie uit de koek en start het proces angstvallig precies opnieuw. Ik ga kapot aan de stilte. In mijn huis. Het is de meest ongemakkelijke stilte die ik ooit heb meegemaakt in mijn huis. En ik heb vrienden over de vloer gehad die uithuilden omdat ze ongewenst vader werden, dat ze heimelijk verliefd op mij waren of dat ze een jong kalfje hadden doodgereden. Vergeleken bij de stilte van Sjon, waren dat geamuseerde gesprekken.

Als hij na een dikke vijf minuten zijn koffie op heeft, staat hij op en pakt zijn gereedschapskoffer. Met een "Effe in de gaten houwe, anders bellie maar" loopt hij richting voordeur. Hij tikt op de lijst van een schilderij. "Karibu Rafiki, dat is Swahili, toch?" Ik knik, "Komt uit Kenia..." Sjon draait zich om: "Daar heb ik twintig jaar gewoond, kan ik je uren over vertellen."