Begin 2009

Door Ramon Kool

Ramon Kool
D
e nacht valt, en daarmee ook het jaar. 2008. Het is officieel voorbij. De dagen en nachten zijn vervlogen, het tij is gekeerd, het jaar is opgehoogd, we zitten nu op 9. En met het vervliegen van het jaar is het tijd om de jaarlijkse score op te maken. Wat is gedaan, wat is vergeten, en wat is in de wind geslagen? Iets over twaalf kwamen de eerste smsjes binnen. Gelukkig Nieuwjaar. Happy New Year. De clichés waren niet weg te rammen. En om iets over één kwam daar dan de eerste. Een origineel smsje! Over minder werken en meer verdienen, over honderden gave nachten en wat al niet meer. Maar niet veel later kreeg een van de mensen die bij mij, in het pittoreske Tilburg, oudejaarsavond vierde, precies hetzelfde smsje. Van totaal iemand anders. En toen brak er iets. Mijn hoop vervaagde, ik was het slachtoffer van een kettingsms! Het was niet meer dan dat! Dit originele smsje deed gewoon de rondte als een digitale hoer voor een goed doel! Niks origineel, gewoon copy/paste. Ik was teleurgesteld. De woorden waren niet eens aangepast. Het was 1 op 1. Een grote treurnis overviel mij. Originaliteit zit bij mij erg hoog. Niet eens een beetje hoog, maar heel erg hoog. Ik wil zelfs zover gaan dat ik originaliteit,... en daaraan gekoppeld dus creativiteit, zie als het grootste goed. Ik hoef echt geen persoonlijk smsje met blah blah 2009, maar niet iets wat heel Nederland krijgt. Ik wil een smsje uit het hart van de verzender. Ik wil puurheid. Echtheid. Ik wil voelen. Ik wil het idee hebben dat het echt is.

Natuurlijk heb ik ook smsjes gestuurd na middernacht. Sommige mensen smste ik direct, maar de meeste kregen een massa-sms zoals dat zo mooi en teleurstellend wordt genoemd. Maar de woorden waren wel van mezelf. Het was wel puur. Natuurlijk ben ik mensen vergeten, maar het was niet een sms naar mijn complete adressenbestand. Het was bewust. De woorden waren bewust. Ik leef, ik kies. Mijn sms ging als volgt:

Lieve vrienden! Gelukkig nieuwjaar en sjit! Knal dagen aan stukken! speel sterren van de hemel. Leef harder dan ooit tevoren. Geniet met dubbele teugen. En schreeuw jezelf al het geluk toe! Leef! Met trotse groeten, Ramon

Ik meen elk woord. Ik zou willen dat ik het naar iedereen had gestuurd, maar zoals dat gaat met dit soort avonden heb je tijd tekort. Je wordt aangekeken als je naar je telefoon kijkt, dus het moet snel. Niet mijn idee. Ik heb een hekel aan snel. Ik ben pro efficiënt, maar anti snel. En dit, mijn beste vrienden, zijn twee totaal verschillende dingen. Maar nogmaals, ik meen elk woord. En ik meen het voor elke persoon naar wie ik het stuurde. Ik doe niet aan voornemens. Ik zou niet weten waarom ik iets op precies 1 januari zou beginnen als ik het ook op 31 december zou kunnen doen. Dus mijn tekst is niet verrassend, niet bijster uniek, maar het is wel van mij, het is wel zoals ik me voel,... en dat,... wil ik delen met iedereen. Universeel is namelijk voor veel te veel mensen al gemeengoed.