Ramptoerist

Door Ramon Kool

Ramon Kool
J
e kon zijn hoofd niet meer zien, die zat verzonken in een gat in de meterkast waar ik het bestaan niet van af weet. "Kan ik ergens mee helpen?", vroeg ik beleefd. "Nou", zegt de man, "Je kan anders wel even de polariteit van de trommel omdraaien, dan kunnen we daarna samen de symmetrische doppelbar vastzinken",.... "Wat?!?", riep ik verbaasd. Hij lachte.

Houdingen. Soms weet ik mezelf er geen te geven. Bijvoorbeeld als er iemand bij mij thuis komt om iets te repareren of controleren. Zo iemand belt aan, ik doe vervolgens open,... want zo ben ik,... laat die persoon (meestal een man) binnen en wijs hem naar de plek waar hij moet zijn. Dit kan de ketel zijn, of de vaatwasser, het raam, de modem, de meterkast, in ieder geval een object. Het is nooit dat zo iemand binnenkomt om eens te praten over het nut van soep in poedervorm. Maar zo'n persoon komt dan binnen, staart naar het object waarvoor hij gekomen is, zet zijn gereedschapskist neer, die vaak zelfs imposant is voor mensen met geen enkele affiniteit voor gereedschap. Ik dus. Ik heb het hier over gereedschapskisten met ziekelijke hoeveelheden lagen, waar elk stuk gereedschap ooit ontwikkeld, in te vinden is. Als je goed zoekt zou je volgens mij zelfs speerpunten kunnen vinden. Ik vraag ze meestal of ze wat willen drinken, soms zeggen ze koffie, soms "iets fris", een keuze die ik nooit heb begrepen. Ze bedoelen frisdrank, maar lang niet alle frisdranken zijn "fris", verre van zelfs, die meuk zit zo vol chemicaliƫn dat het me niks zou verbazen als Coca Cola eerdaags op de markt komt met Glow In The Dark Cola. En waarom zo'n brede keuze? Wees specifiek! Heb je zin in Cola of Sinas? Niet dat ik een van de twee thuis op voorraad heb staan, maar zijn die dingen zo inwisselbaar? In de kroeg bestel je toch ook niet "iets alcoholisch"? Ik dwaal af,...

Als ze koffie bestellen ben ik blij. Niet "ik heb net 15 miljoen euro gewonnen blij", maar in ieder geval opgelucht. Koffie duurt namelijk. Ik moet water in het apparaat doen, aanzetten, wachten tot het warm is, wachten tot de koffie er uit sijpelt,... Koffie heeft gewoon tijd nodig, en hoe meer tijd ik van die mensen weg ben, hoe beter. Ik heb niks tegen die mensen, verre van, maar ik weet me er gewoon geen houding bij te geven. Ik sta er bij als een soort ramptoerist. Eergisteren kwam er een Ziggo monteur bij ons langs. Niet voor de gezelligheid, hij was gewoon "besteld". Ons interwebs lag er namelijk uit. Dan bel je Ziggo, en die sturen een Modemman. Mijn Modemman was heel aardig, maar hij hoefde helemaal niks te drinken. En tja, je gaat ook niet gewoon verder met de dagelijkse gang van zaken, je bent toch nieuwsgierig wat er dan aan de hand was, dus blijf je er bij staan. "De modem moet verplaatst worden", aldus de Modemman. Ik vond het prima. Dus werd de modem naar de meterkast verwezen. Hij legde uit wat ik moest doen, iets met kruiskoppelingen en afknijpkroontjes. Ik denk dat het niet nodig is om uit te leggen hoe glazig ik keek. Dit zag hij ook en besloot het toen zelf maar te doen. Uit zelfbescherming. Hij wist ook dat hij anders volgende week weer langs moest komen. En daar sta je dan,... "Doet u dit vaker?",... geen optie,... "Dus dat schroef je daar? Boeiend!",.... ook niet echt, maar ik weet niet wat wel. Maar die mensen gaan dus naar ik-weet-niet-hoeveel huizen die dag, elke dag! En bij alles wat ze doen wordt er over hun schouder meegekeken door mensen die geen idee hebben wat ze aan het doen zijn. En dit houden ze vol. Ik zeg respect. Dus voor alle Modemmannen, Koelkastkerels, Meterstandmeiden, Verstoppingsventjes en de rest,... bedankt dat jullie het met ons uithouden.