Winkelhulp

Door Ramon Kool

Ramon Kool
D
e jongen vroeg aan de man of hij hem kon helpen. "Nee hoor!", had hij hardop gezegd, zenuwachtig rondkijkend of iemand hem gehoord had. "Nee hoor, ik weet wel waar de linksdraaidende vierkantkopse schroefspijkers liggen!", waarna de man volgens ooggetuigen zeker vier uur in de winkel heeft rondgedoold, om uiteindelijk zonder aankoop weer te vertrekken.

Noem mij ouderwets, maar ik kom regelmatig in winkels. Tja, winkels, hoe leg je dat uit? Zie het als een huis, maar dan vol met dingen. Dingen die je echt vast kan houden, dus niet enkel plaatjes op een scherm, maar direct tastbare dingen. Dingen die je vervolgens dan ook kan kopen. Zeg maar een plek met dingen die nog niet van jou zijn. Wil je al die dingen dan? Nee, maar daar gaat het niet om, als je naar buiten loopt, blijk je toch, op mysterieuze wijze, een aantal van die dingen te bezitten. In zo'n winkel lopen ook vaak andere mensen rond. De meeste van die mensen komen daar ook om dingen te kopen, maar er zijn ook een aantal mensen die daar werken. En wat dat "werken" precies inhoudt weet ik ook niet. Ik gok dat hun taakbeschrijving vrij summier is, iets in de trant van "vraag de mensen of je ze ergens mee kan helpen",... en daar houdt het dan ook op. Als je vervolgens bevestigend antwoordt op die vraag, staan ze met hun bek vol tanden. Dat zijn ze namelijk niet gewend. De meeste mensen zijn namelijk te trots om deze mensen mee te laten helpen. Ik niet, als ze hulp aanbieden, dan zeg ik ja. Als ze hulp bieden zonder het te vragen haak ik echter wel vaak af. "Staat u goed hoor. Ik zou hem gelijk meenemen!",... nee dank je,... dat bepaal ik altijd zelf nog wel. Maar als ze hulp bieden,... kom maar op! "Ja, ik kan wel wat hulp gebruiken,... heeft u deze ook in het zwart?", enigszins verbaasd over deze vraag, schreeuwt ze gelijk uit: "Als het er niet tussen hangt, dan hebben we het niet!". Okay, daar heb ik dus niks aan, ik kan zelf namelijk zien dat het er niet tussen hangt, anders had ik het überhaupt niet gevraagd. Nog mooier is als ze zelf mee gaan kijken in het rek waar je net doorheen bent gegaan.

Bij bouwmarkten heb je ook een mooie versie van deze "hulp". Zo was ik laatst in de Praxis,... ik had dingen nodig,... dingen om gaten in muren mee te maken. Maar ik had dus ook dingen nodig om vervolgens in die gaten te stoppen. Voordat ik ze echter in de muur stop, wil ik daar eerst iets tussen proppen, dat ding, daar moet dan vervolgens weer een plank op rusten. Een plankruster zeg maar. Dus wat had ik nodig? Een goede gatenmaker, wat uitpuilende gatenvullers en zo'n plankruster. Je hoort het al, Doe-Het-Zelven, is niet echt mijn ding. Na een werknemer te hebben getackled kon hij me vertellen dat ik een boor nodig had, wat schroeven, en twee planksteunen (steunen, rusten,... whatever!). "Prima", zei ik. Nu bleek ik thuis al een boor te hebben, dus die had ik niet nodig (zat blijkbaar in een koffer, gelukkig herkende ik die wél!). Nu de schroeven, welke heb ik nodig? "Tja, um,...", begon de jongen, die duidelijk deze vraag niet aan had zien komen. "Het is voor die plankenrusters,...um,...steunen, daar moeten ze in, hoe groot moeten ze dan zijn?", hij keek me aan, en heeft toen vervolgens de hele middag samen met mij alle schroeven die ze hadden (dat zijn er erg veel!) bekeken en de achterkant van de verpakkingen hardop aan mij voorgelezen. Ik denk dat hij dacht dat ik analfabeet was. Lezen kan ik echter wel. Zien ook, zo zie ik prima dat die schroef 3 cm is, en die 4,... dat staat op de verpakking, maar dat vroeg ik niet. Gelukkig haalde hij er na 3 uur zijn baas bij,... een schijnbaar wijze, oudere man, die de taak van de jongen vol trots en zelfvertrouwen overnam,... ik legde nogmaals aan hem uit wat de bedoeling was, waarna een luidkeels "Aha!", uit de keel van de man kwam en hij graaide naar een pak schroeven,... om de op de verpakking gedrukte tekst luidkeels aan mij voor te lezen,... Handig hoor, zulke hulp,...