Specialistisch

Door Ramon Kool

Ramon Kool
D
iep in gedachte keek ze naar de muur vol met apparaten. "Wat is nou het grootste verschil tussen deze zes?", vroeg ze aan de verkoper naast haar met een uberhippe namaakzonnenbril in zijn haar, "Nou mevrouwtje, da's heel simpel, dat is de kleur. Voor de rest zijn ze precies hetzelfde". "Maar waarom zijn de typenummers dan anders?","dat is om het kleurverschil aan te geven mewvrouw".

Hoe specifiek wil je tegenwoordig iets hebben? Ik zapte onlangs langs een programma dat mede mogelijk gemaakt werd door Beemster extra belegen kaas in blokjesverpakking. Niet gewone Beemster kaas, nee, extra belegen Beemster kaas,... in blokjesverpakking. Dat vind ik nogal specifiek. Je ziet het overal steeds meer, huidcrème voor vrouwen van boven de 50 met een gevoelige, maar ook droge huid. Aardappelstukjes in blokjesvorm met Oosterse kruiden Light, geschikt voor vegetariërs. Het is pas het begin. Ik geef het nog twee jaar en we zitten allemaal aan het ontbijt met onze persoonlijke melk. Anderhalfvolle melk met extra calcium, extra lang houdbaar, maar ook weer niet te lang, met een vleugje aarbei en calorie arm. Of linksdraaiende chocoladeyoghurt, gedraaid door Jorge, met Prenilla als toezichthouder, verpakt door Guadaluppe, in een doosje met rood als hoofdkleur en geel als steunkleur, met extra toegevoegde bananengeur, de yoghurt dan, niet het doosje,... hoewel me dat ook niet zou verbazen.

Persoonlijk vind ik het wel lachen. Zo lang we in de supermarkten nog gewoon een plank met muesli hebben en niet een hele wand, of zolang supermarkten gewoon alles blijven verkopen en niet dat je later supermarkten krijgt met alleen maar boter. Dat je aan zo'n werknemer moet vragen waar de margarine staat, dat zij dan keihard begint te lachen en als ze weer door haar lachtranen verstaanbaar is, met proestende stem zegt: "Meneer, de margarine vindt u in onze afdeling margarine, rij 23 t/m 48".

Ik vind het wel prima allemaal, maar vind het wel wat ambivalent. Mensen hebben nu al moeite met kiezen, en er komt steeds meer bij, terwijl de spullen ook steeds meer kunnen. Onlangs was ik aan het zoeken naar een goede videocamera en kwam er achter dat elk merk van elk type zo'n vier versies heeft. Dus de 300 serie is er in een A, B, C en F (want dat is logisch) variant. Een met cassettes een met harde schijf, een met geheugenkaart en een met dvd (serieus, gebruikt iemand dit nog?!?). Maar al die apparaten kunnen allemaal hetzelfde: filmen. Ze hadden zelfs allemaal precies dezelfde specificaties! Maar naast filmen kunnen ze nog meer, zoals foto's maken. En je hebt ook al fotocamera's die kunnen filmen. Alles kan steeds meer. Je hebt voor hetzelfde doel steeds enorme hoeveelheid keuzes. Specificiteit gaat dus zelfs zitten in de variatie! Je hoeft geen portable muziekspeler meer te kopen als je niet wil, je kan tenslotte ook met je telefoon muziek luisteren. De specificiteit gaat daar dus de andere kant op, niet divergeren, maar convergeren, alles in één apparaat! Maar dan wel weer in 23 uitvoeringen. Wie zei dat keuzes makkelijk zijn? Laat staan het maken er van!