Cadeaus

Door Ramon Kool

Ramon Kool
M
aar wacht! Als u nu stort op giro 555 dan krijgt u gratis en voor niks een klok met een foto van het Afrikaanse landschap,... en u helpt gelijk om kleine Dadunga een betere toekomst te geven.

Cadeautjes. Ik zal niet ontkennen dat ik er moeite mee heb. Ik vind het heel leuk om ze te geven, ik kick op originele cadeaus (een gesigneerd boek van de lievelingsauteur van de cadeauontvanger is mijn lievelingscadeau,... om te geven), maar ben geen ster in het ontvangen van cadeaus. Dat komt omdat ik een vrij specifieke smaak heb en ik dat tevens koppel met een economisch plaatsvervangend schaamtegevoel. Zelf ben ik namelijk iemand die het hele internet (nou ja, een groot gedeelte) afspeurt op zoek naar de beste deal. Dan vind ik het jammer als iemand mij een cadeau geeft met een grote "dit is gekocht bij winkel zo en zo" sticker, waarvan ik weet dat het daar veel te duur verkocht wordt. Maar je ontkomt er niet aan. Cadeaus zijn diep geworteld in onze cultuur. Er hoeft maar iets te gebeuren wat niet dagelijks gebeurt en er worden cadeaus gegeven. Zou wijn ooit zo populair zijn geweest als er geen verjaardagen waren geweest? Zou de muziekindustrie ooit zo groot zijn geworden zonder Kerst? Zoals gezegd, je ontkomt er niet aan.

Maar dan zijn daar de extra cadeaus. Ik weet, ik weet, cadeaus zijn altijd extra, anders waren het geen cadeaus, maar ik bedoel de cadeaus die je niet verwacht. Je kan het zo gek niet bedenken of je krijgt tegenwoordig ergens een cadeau bij. Het beste zijn de tijdschriftabonnementen. Neem een jaarabonnement op de Kijk en krijg gratis(!) een verrekijker (hoe ironisch!). Een abonnement op de Libelle? Een weekendje weg. De Nieuwe Revu? Een bikini. Ik bedenk deze cadeaus nu wel, maar toch, het zou zo maar kunnen, je krijgt er hoe dan ook cadeaus bij. En ik ben bang dat het voor de meeste mensen niet eens uitmaakt wat. Mij wel. Zo heb ik ooit een keer een abonnement genomen op het blad Wannahaves. Was het een goed blad? Nee, verre van. Maar je kreeg er een hoofdtelefoon bij die ik toch van plan was aan te schaffen. Kosten van de hoofdtelefoon: 79 euro. Kosten van het abonnement inclusief diezelfde hoofdtelefoon: 39 euro. De rekensom was snel gemaakt. Nog leuker was het dat het blad na twee nummers al ter ziele ging, resulterend in een restitutie van de te veel betaalde abonnementskosten. Totale kosten voor de hoofdtelefoon waar het mij al die tijd om te doen was: nog geen 15 euro. Kijk. Dat was een goede deal. Maar waarom die cadeaus? Kunnen ze niet gewoon een beter blad maken waardoor ik gewoon bereid ben het abonnementsgeld te betalen omdat het dat simpelweg waard is?

Nu kan ik me best inkomen dat dit te maken heeft met de hedendaagse cultuur en dat mensen koste wat het kost er wat extra bij willen. Hoe Nederlands wil je het hebben! Maar het gaat te ver. Tegenwoordig krijg je zelfs cadeaus bij goede doelen. Stort 15 euro op giro 555 en krijg gratis een teddybeer ter waarde van 14,95. Wat?!? Moet ik hieruit opmaken dat het daadwerkelijke bedrag wat naar het goede doel gaat slechts 5 cent is? Een postzegel kost meer! En over postzegels gesproken, waarom krijg ik van elk goed doel waar ik ooit aan heb gegeven, wekelijks een brief met de vraag om meer te storten?!? Ze betalen meer aan postzegels voor brieven aan mij dan ik ooit heb gestort! Hou eens op daar mee! Als ik geld geef aan een goed doel, is dat voor een goed doel. Daar hoef ik geen puzzelspel van een panda voor, geen kleurplaat van een weeskind, geen cd met wereldmuziek. Ik geef geld aan het goede doel,... niet aan cadeaus voor mezelf!