Gekochte paarden

Door Ramon Kool

Ramon Kool
H
et scherm toonde een lijst van eigenschappen. "Wat?!?", riep hij uit. Hij was de enige in de kamer, maar dit moest blijkbaar hardop gezegd worden. Woest begon hij te typen,... "Waar is de tweede camera? Waarom is hij niet waterdicht? Hoezo is hijniet in het rood te krijgen?". Hij drukte op enter. En daar stond zijn tekst. Netjes als reactie onder alle andere klachten.

Eergisteren is bekend geworden wanneer de nieuwe iPhone uit komt en wat die allemaal kan. Precies een hele seconde later werd er stront tegen een ventilator gegooid. Het was niet goed genoeg, het was niet voldoende. Okay, je kon er mee filmen, maar waar was de tweede camera voorop het apparaat? De achterkant was niet mat. Hij was niet HD. Nou en?!? Dat apparaat is nog steeds geweldig, nu zelfs wat geweldiger dan eerst, waar maak je je druk om? In combinatie met een abonnement kost het apparaat zelfs helemaal niks! Waarom zou je klagen? Had je het zelf beter kunnen doen? Nee. Weet je ook waarom niet? Omdat jij geen team van techneuten klaar hebt staan, jij hebt geen fabrieken, jij hebt geen R&D budget. Je moet gegeven paarden niet in de bek schijten zeg ik altijd maar. Okay, dit is geen gegeven paard, het is een gekocht paard, of in ieder geval een gegeven paard met een abonnement, maar toch! Waarom willen mensen altijd wat te klagen hebben? Ik ook hoor, maak je maar niet druk, maar ik maak tenminste nog een voorkeurslijstje met dingen waarover ik ga klagen, niet over alles. Ik heb daar ook helemaal geen tijd voor, zo is het ook. Zelf vind ik de iPhone een geweldig ding. Zo geweldig zelfs, dat ik hem heb geïmporteerd uit Amerika toen die daar uitkwam en nog niet in Nederland verkrijgbaar was. Mensen weten dat ik Apple fan ben, dat was ook de reden dat ik hem wilde hebben. Ik had thuis namelijk een Mac staan en bijna al mijn vorige telefoons hadden moeite met dat ding. "Je wil je agenda synchroniseren? Um,... met wat? Met dat? Wat is dat? Een wat? Wat kan het?", dus toen Apple met een telefoon uit kwam wist ik zeker dat synchroniseren geen probleem meer zou zijn. En ja, nu heb ik nog langzaam internet op dat ding, dat is jammer, maar gaan klagen? Ik wist dat het langzaam internet zou hebben, dus klagen over dat feit lijkt mij onzinnig,... dus doe ik het niet. Het is simpel, als ik zelfs zoiets had kunnen maken, dan had ik het gedaan, met alles wat ik allemaal zou willen, maar ik kan dat dus niet. En als er andere mensen zijn die dat wel kunnen, en ik kan het vervolgens van ze kopen,... prima! Ik weet nog dat ik een keer paracetamol moest kopen,... ik vroeg aan de verkoopster hoe duur het was en ze zei: "1 euro,... ja, voor dat geld kun je het zelf niet maken!',... waarop ik zei: "Meid, voor 100 euro zou ik het zelf nog niet kunnen maken!". En zo is het.

Het grappige van klagen is dat er ook mensen zijn gaan klagen tegen het klagen. Daardoor is de cirkel dan weer rond en moeten die mensen dus per definitie vóór het product zijn. Dat is leuk. Dan krijg je namelijk woordenwisselingen. Vaak door mensen die niet zo heel vakkundig met die woorden om kunnen gaan. Neem het idee van spelcomputers. Dat is oorlog! Mensen kopen namelijk of een Nintendo, of een Playstation, of een Xbox. Er zijn natuurlijk ook mensen die meerdere kopen, maar dat is de klaagdoelgroep niet. Vervolgens ontstaat bij aanschaf van zo'n spelcomputer blijkbaar een directe haat tegen de spelcomputers die niet zijn aangeschaft. "De Playstation heeft de mooiere graphics dan de Xbox! De Xbox heeft betere spellen dan de Wii! De Wii is origineler dan een Playstation of Xbox!" en ga zo maar door. Klagen, klagen, klagen. Terwijl als die mensen het zouden kunnen, dan hadden ze alle drie de spelcomputers gekocht,... en was er niks te klagen. En zo is het ook.