De bibliotheek

Door Ramon Kool

Ramon Kool
V
andaag was ik sinds lange tijd weer in een bibliotheek. Veel mensen zien bibliotheken als verzamelplaatsen voor de kennis van de wereld, een verzameling gedachtes van allerlei verschillende mensen, klaargelegd om door andere genuttigd te worden. Ik niet. Ik heb niks met bibliotheken, ik vind het verdrietige plaatsen. Rek na rek vol boeken, plank na plank vol letters. Maar bij elk boek denk ik aan de persoon die het heeft geschreven. Weken, maanden of jaren moeten voorbij gegaan zijn voordat de persoon de juiste woorden had gevonden. Het plot, de karakters, overal moet over na zijn gedacht. Papiertjes vol onleesbare zinnen zijn 's nachts gekrabbeld toen de inspiratie dan eindelijk kwam. Niks ging vanzelf. Vrienden, kennissen, maar vooral familie zal al die tijd klaar hebben gestaan met tips of ideeën: "Waarom schrijf je niet een hoofdstuk over Ome Herman?". In de kroeg zal het een dankbaar onderwerp zijn geweest: "Ik ben bezig met een boek", mede kroeg bezoekers zouden hun drankjes laten staan en een kring om jou vormen om jouw verhalen en anekdotes aan te horen. Diezelfde nacht zou je al die aanbiedingen van prachtige vrouwen weerstaan en naar huis keren om uren naar een leeg vel te staren, omdat een leeg vel zo overloopt van potentie. Vol goede moed zou je gaan slapen omdat je wist dat je weer een stap dichter bij het afronden was. Je maakte je geen zorgen of het boek gelezen zou worden, natuurlijk wel! Uitgeverijen zouden aan je voeten liggen. De dag na het verschijnen zou je je voordeur niet kunnen openen vanwege de bewonderaars die, vier hoog gestapeld, voor je deur zouden liggen. Het beste verhaal was immers klaar en iedereen wilde alles weten. Mathijs van Nieuwskerk zou speciaal voor jou een uitzondering maken bij De Wereld Draait Door en een complete uitzending zijn bek houden, zodat jij, vol overgave, alles kon vertellen wat je maar wilde, jij was de held. En dan na al die tijd,... was het boek af, het boek waar de schrijver zo trots op was, het was klaar. Een feest zal zijn gehouden, vrienden zullen langs zijn gekomen om te feliciteren.

Maar nu is daar niks meer van over,... rijen en rijen vol resultaten van bloed, zweet en tranen. Duizenden plots, tienduizenden karakters, en God mag weten hoeveel rode draden. Daar staan ze dan, netjes gerangschikt op genre en auteur. Verstoft. Boeken die een bibliotheek worden binnengebracht krijgen namelijk gelijk een specifiek aura om zich heen; vergeelde bladeren, een muffe geur, het gehele spectrum van het rommelmarkt-gevoel, afgetopt met een mooie streepjescode en icoontje voor het genre. Daar sta je dan, als boek. Uniek ben je al lang niet meer, het feest is voorbij, de felicitaties zijn vervlogen. Je staat daar maar,... te wachten. Je staat te wachten totdat iemand met een pasje je leent voor een paar dagen en wanneer ze klaar met je zijn, wordt je teruggebracht. Je voelt je gebruikt. Het liefste zou je wat pagina's uit jezelf willen scheuren, en je schoon willen boenen, want je voelt je vies,... maar ken je één bibliotheek met een douche?