Blauw knipperlicht

Door Ramon Kool

Ramon Kool
O
verdreven was het eigenlijk al niet eens meer te noemen. Dat station was al zeker enkele perioden voorbij. Hoeveel perioden en hoe lang die duurden was moeilijk te zeggen, maar het waren er veel en ze waren zeker niet kort. Maar daar stond hij dan, midden in de kroeg. Samen met wat, naar ik aanneem, vrienden. Maar hoe hard de muziek ook stond en hoeveel andere mensen er ook waren, ik bleef maar staren. Naar zijn oor.

Wat betreft de mensheid ben ik niet heel positief ingesteld. Afhankelijk van mijn bui ben ik zelfs misantropisch te noemen. Ik zou dit graag anders willen zien, maar helaas heeft het universum een rare manier van voortgaan, waardoor ik om de zoveel tijd toch bevestiging krijg van mijn gevoelens. Dit kan zijn doordat iemand grappen maakt die zelfs Max Tailleur te oud vond, of grappen die een niet nader te noemen man, gehuld in een roze konijnen danwel hazenpak, zelfs te flauw vond. Maar het kan ook zijn doordat iemand in een Italiaans restaurant consequent pseudograppig Spaans blijft praten tegen de ober. "Goedenavondos meneeros, doe mij maaros een pizzos". Het feit dat het hier een Italiaans en niet een Spaans restaurant betreft lijkt zo'n komiek geenszins te deren. Ook mijn frustratie met mensen bij roltrappen is bekend. Mensen die na de wilde rit die roltrap heet, een eerste stap zetten van die rolrap af en precies dát moment kiezen om stil te blijven staan om te kijken waar ze naartoe moeten, waarna een kolkende mensenmassa zich opstapelt achter de persoon in kwestie omdat een roltrap nou eenmaal blijft roltrappen en niet stil blijft staan vanwege stommiteit. Dit laatste voorbeeld bestaat er ook in de "in de deuropening van een winkel blijven staan om bij te kletsen met een oude bekende en daarmee toegang tót, dan wel vlucht úit de winkel compleet onmogelijk te maken"-variant.

Maar dan zijn er ook nog de mensen in de categorie "ik doe niet aan trends, ik ben gewoon dom". Hier vallen voor mij de mensen in met een extreem luide ringtone. Zelf beschik ik al jaren niet meer over een ringtone, ik heb mijn telefoon gewoon op trilstand staan en dat werkt prima. Nu moet ik mezelf iets nuanceren. Ik heb niet echt iets tegen mensen met een luide ringtoon per sé. Hardhorende mensen, of mensen die de telefoon binnen luttele seconden opnemen verblijven nog prima binnen mijn gedoogbeleid. Nee, het zijn de mensen wiens telefoon afgaat om vervolgens een minuut naar het scherm te blijven staren en overwegen of ze nu wel of niet moeten opnemen. Ondertussen blijft de ringtone, vaak een hardtrance verkrachting van een klassiek muziekstuk, of de allernieuwste hit van de artiest-van-de-week, stevig doortetteren. Maar er is ook een doelgroep die de kroon spant en dat zijn de mensen met een headset, zo een met een knipperend blauw Bluetooth lampje en die dat ding te allen tijde ophouden. En dan bedoel ik ook echt te allen tijde! Dat je zo'n ding in de auto op/in hebt, prima! Maar Soms kom je zelfs mensen in de kroeg tegen met zo'n ding! Het is dan een uur of twee 's nachts en daar staan ze dan. Gewoon met vrienden te kletsen... maar met zo'n ding in. Hoe bereikbaar wil je zijn?!? Ik moet de persoon nog zien die plots stopt met drinken, naar zijn oor graait, zich van de groep afwendt en met stevige toon zegt: "Yes mister president, I'll be right there". Maar dat gebeurt dus nooit. Die mensen staan daar. De hele avond. En terwijl zijn vrienden af en toe gebeld worden, blijft het blauwe lampje in zijn oor met hetzelfde regelmaat doorknipperen, zonder ooit echt af te gaan.