Communicatie

Door Ramon Kool

Ramon Kool
E
n daar ging hij weer, "kijk het is heel simpel!", begon hij voor de derde keer, "als het een verschilt van het ander, maar beide toch een beetje gelijk zijn, dan kan het zijn dat ze maar een beetje van elkaar verschillen, ondanks dat ze hetzelfde zijn, dat is gewoon simpel". "Wat?", reageerde ik. "SIMPEL!", schreeuwde hij met een onduidelijk gevoel van zelfvertrouwen.

Communiceren. Een schier onmogelijke opgave voor de meeste mensen. Spreken is zilver, zwijgen is goud. Op zich prima, maar alleen als er in beide gevallen ook echt wat gecommuniceerd wordt. Als jij me net een kopstoot hebt gegeven, en jij hangt nu boven me met een voet gericht op mijn keel, dan hoef je niks tegen me te zeggen. Dan begrijp ik je volkomen. Jij bent boos. Of in ieder geval geïrriteerd. Je hoeft geen school te hebben afgerond om dat door te hebben. Maar als ik je vraag wat precies de bedoeling is en jij kijkt vervolgens naar een hoek van de muur. Dan wordt het rottig. Heel rottig. Hetzelfde geldt als jij een verhaal tegen me ophangt dat je ooit een keer iets tegen bent gekomen, wat heel herkenbaar voor je was, maar waarvan je toen zoiets had van "Hé, dat is raar", waarna je toen die ene kant had opgekeken om te kijken of er meer van waren, maar dat bleek dan niet zo te zijn. Maar dat dat ding toen zo'n herkenbaar geluid maakte, waarna het weer op dat kind van hem ging zitten,... Dan begrijp ik je ook niet! Als je daarentegen rustig tegen me had gezegd: "Hé, ik heb gister een kip gezien", dan vind ik dat persoonlijk veel duidelijker. Maar goed. Ik schijn hier vrij alleen in te zijn, omdat in mijn ervaring als mens ik meer mensen tegen ben gekomen die de eerste spraakwaterval prefereren. Ik ga hier trouwens niet schijnheilig zitten te doen hoor, ik ben ook op zeer regelmatige basis erg onsamenhangend. Maar ik geef het toe. Als iemand mij onderbreekt met het eloquente "Huh?!?", dan zal ik proberen mijn woorden anders te rangschikken om zo een duidelijker verhaal te leveren. Maar als ik iemand onderbreek met "Huh?!?", dan kijken ze me raar aan en herhalen vervolgens slechts elk vierde woord van de voorgaande zinnen op de helft van het volume. Maar niet altijd. Ik krijg ook regelmatig als reactie enkel het allerlaatste woord van de allerlaatste zin te horen op driedubbel het volume. Huh?!? VOLUME!!!! Nope. Het wordt me niet duidelijker.

Terwijl het allemaal zo makkelijk zou worden als mensen echt zouden zeggen wat ze bedoelen, of in het minste geval, hun best zouden doen om mensen duidelijk te maken wat ze willen zeggen. Als het niet duidelijk is, anders uitleggen. Ik moet de persoon nog tegenkomen die wanneer het verhaal de eerste keer onduidelijk is, door het precies herhalen van precies hetzelfde verhaal, ineens alles begrijpt. Communiceren. Het zou haast een vak kunnen zijn. Volgens mij is het ook een vak! Je kan er tenslotte voor studeren! Ironisch eigenlijk, dat als ik boeken over communicatie lees, en al helemaal boeken over marketing, toch het communiceren naar mensen toe zou je denken, dan beland ik vrij snel in een brei van DLA's (drie letterige afkortingen), afgetopt met termen die niet zouden misstaan in een medische encyclopedie. Als de KPI niet overeenkomen met de core, dan moeten we ZSM de ROI bijstellen. Aha. Duidelijk. Deze mensen weten wat communiceren is! Mocht mijn intonatie door het schrijven van deze zinnen compleet verloren gaan, dan wil ik bij deze graag communiceren dat dat laatste sarcastisch is bedoeld.