Suske en Wiske en de Patserige Pokeraar

Door Ramon Kool

Ramon Kool
D
e wind was net gaan liggen, het loeien van de windvlagen stierf langzaam weg. Binnen zat een man achter zijn computer. "Waar zijn die problemen toch?", mompelt hij in zichzelf, terwijl hij Googled op 'Problemen in Nederland'. "Fuck it!", roept hij ineens uit,... "ik kan ze niet vinden,... ik ga even wat pokeren,...".

Ik zal eerlijk zijn. Politiek, ik snap het niet. Mijn inziens zijn het een groep mannen en vrouwen die gemiddeld vier jaar in een kamertje mogen zitten en praten over hoe het nu eigenlijk moet. Uit al dat gepraat komen ideeën en van die ideeën komen plannen. Na heel wat toestanden, onderzoeken en weet ik veel, worden die plannen uitgevoerd. En dan zit hun vier jaar er ineens op. Dan komt er een andere groep mannen en vrouwen voor in de plaats. De eerste twee jaar dat die nieuwe groep mensen daar zit, wordt gebruikt om de plannen van de vorige groep mensen teniet te doen. De volgende twee jaar, maken zij eigen plannen,... en dan zit hun vier jaar er ineens op. Dat komt er weer een nieuwe groep, etcetera, etcetera, etcetera. Het is een rondje. Een cirkel. Een vicieuze cirkel zelfs. Het is niet zo dat ik het glas half leeg zie,... of halfvol wat dat betreft,... ik zie niet eens een glas. Ik zie een mok. Met de tekst "De liefste opa van de wereld" er op. En een barstje in de rand,... bruin geworden van de koffie.

Als ik naar het politieke stelsel kijk, dan zie ik mensen die de verantwoordelijkheid hebben en dol zijn op stempels. Ze willen die van hun werkelijk overal op drukken. En daar gaat het mis. Want iedereen weet dat stempels het beste staan op nieuwe dingen. Als je kijkt naar de belangrijke dingen in een samenleving, dan is dat naar mijn mening, het zorgstelsel, het onderwijs en de economie. Niet in een specifieke volgorde. Maar goed, ik ben geen politicus, en daarom ga ik daar waarschijnlijk de fout in. Ik dacht dat er te weinig mensen in de zorg waren, want dat schijnt toch echt de reden te zijn dat bijvoorbeeld sommige verzorgingstehuizen dramatisch onderbemand zijn, waardoor inwoners daar maar een keer per week gewassen kunnen worden. Je zou denken, er zijn tegenwoordig veel werkelozen door de "crisis", geef ze dáár werk, hun salarissen worden toch betaald door de pensioenen van de inwoners en subsidie, of heeft de crisis daar ook invloed op? Vrij lullig voor die mensen, jarenlang werken en dan krijgen ze op hun ouwe dag niks meer omdat hun nageslacht de boel heeft verpest. Maar goed, dat soort dingen, daar denkt de politiek nu niet aan. Weet je waar de politiek nu wel aan denkt? Online poker. Het staat in alle kranten, Kamervragen, noem het maar op. Wat iedereen weet dat dít pas echt belangrijk is. Het brengt herinneringen op van de carpoolstrook,... iemand? Het doet me ook denken aan een paar jaar geleden,... de verkiezingen. Elke partij gaf folders uit met hun kernpunten. Een van die kernpunten? Poolse importbruiden,... hoe moeten we er mee omgaan? Want dat zijn pas echt belangrijke zaken! Zorg, onderwijs, economie,... Pfffff! Online poker! Poolse importbruiden! Dat is waar het om draait.

Misschien moet ik zelf een politieke partij beginnen. Die noem ik dan "normaal" en ik doe dan alleen maar mee met zaken als zorg, onderwijs en economie. Zo gauw iemand begint, over iets als belasting op mp3's of de staat van het Delfts Blauw,... dan taai ik met veel bombarie af naar mijn werkkamer terwijl ik luidkeels uitroep: "Veel plezier kindjes, papa gaat echt werken,... maken jullie het niet te laat?".