Kunstenaars

Door Ramon Kool

Ramon Kool
Z
e keek met betraande ogen naar de posters in haar kamer. Ze had alles van ze. Jarenlang spaarde ze alles wat met hun te maken had en was ze van alles op de hoogte. Met vriendinnen had ze in het café nachtenlange gesprekken gehad over wie nu eigenlijk de leukste was. Maar nu gingen ze uit elkaar. Ze zeiden dat ze andere richtingen op wilden. Sommigen misschien zelfs solo. Ze kon het niet behappen,... haar favoriete groep ging uit elkaar. Advocatenkantoor Bosman, Kralingen en De Lier,... ze gingen uit elkaar.

Kunstenaars, artiesten, creatievelingen. Ik houd er wel van. Het is opvallend hoeveel van deze mensen anders in het leven staan. En met anders bedoel ik dan anders dan de status quo,... anders dan de mensen die dagelijks op kantoor rondhuppelen, klagend dat de koffie uit het automaat iets te heet is. Het is ook opvallend hoe verschillend deze groepen naar elkaar kijken. De kunstenaar moet er niet aan denken om dagelijks om 9 uur aanwezig te moeten zijn in een gebouw, waar je, samen met andere mensen, netjes tot 5 uur achter een computer zit te werken. Andersom is de wens er echter wel. Kunstenaars worden bekeken en gehoord en om de zo veel tijd doet de situatie zich voor dat iemand uit de status quo groep zo'n kunstenaar aanspreekt met de tekst: "ik zou dat ook wel willen doen". Maar dat is niet zo. Anders deed je het wel. Het zit hem in het resultaat, je zou willen dat je het resultaat had, maar de moeite die het kost om er te komen, daar wordt geen rekening mee gehouden, Maar dat is het lot van de kunstenaar. Je komt er niet op we de weg er naar toe, je bent er pas als je er bent. Het resultaat moet er zijn en anders is het nog helemaal niks.

Mensen halen hun inpsiratie regelmatig uit muziek, film en andere creatieve uitspattingen, gemaakt door zulke kunstenaars. Regelmatig is te horen dat iemand niet zonder muziek zou kunnen leven, dat een bepaald boek hun leven heeft veranderd en wat al niet meer. Wanneer je op 12 jarige leeftijd zegt "Ik word schrijver", dan is dat nog allemaal prima, maar als je dat op je 18de nog steeds zegt, dan is de aanmoediging verrassend vaak afwezig. "Zou je niet iets anders moeten doen? Iets met meer regelmaat?", "Met woorden kun je de huur niet betalen". Het resultaat is er tenslotte nog niet. Is het eerste boek een daverend succes dan heeft iedereen dat "altijd al geweten". Het zijn de keuzes die gemaakt moeten worden. Hoe zeer de wereld ook accountants nodig heeft, ik ken niemand met een poster van een accountant boven zijn bed. Niemand die het licht heeft gezien door een belastingaangifte, hoe schitterend die ook is ingevuld. Maar dat is ook niet erg. De accountant krijgt op weg naar zijn of haar volwaardig accountantschap weer zelden afwijzingen, geen vragen of het hem of haar wel gaat lukken, geen afvragende blikken of daarmee de huur wel betaald kan worden. Het zijn twee volslagen verschillende dingen. Maar wat is dan succes? Een fotograaf kan succes hebben, kan een bakker dat ook? Of is dat gewoon een goede bakker? Bestaat er dan ook zoiets als gewoon een goede bestseller schrijver? Gewoon een goede zanger? Raar gegeven hoor, succes. Ik hoop het ooit te hebben, al is het maar in de vorm van gewoon goed succes.