Kastjes en muurtjes

Door Ramon Kool

Ramon Kool
Z
e stonden er al een tijdje. "Dus welke code moet ik hebben?", "Code 17898367 meneer", zei de vrouw. "Maar ik heb hier code 17898368, dat klopt toch niet", ging de man verder, "Dat klopt, dat klopt niet", reageerde de vrouw achter het glas, "Wat? Klopt het wel?", sprak de man weer "Nee, niet", aldus de vrouw. "Wat is dan de goede?", zeiden ze beiden tegelijkertijd.

Mijn welgemeende excuses aan iedereen die dit leest. Ik heb namelijk weer een frustratie. Nog een? Zit je niet aan je tax? Nee, blijkbaar nog niet. Deze frustratie is ook niet eens echt naar iemand of iets specifiek gericht. Het is meer de samenloop van omstandigheden. Het begon met een pasfoto. Ik heb die dingen niet. Ik moet ze eens in de zoveel jaar steeds opnieuw laten maken om er maar eentje te hoeven gebruiken, waardoor ik er elke keer drie over houd, die ik jaren later niet meer kan gebruiken. Dus toen ik gister een voordeelurenkaart moest halen bij een NS balie (normaal heb ik een abonnement, maar zo'n kaart scheelt wel als ik ergens in Den Haag moet optreden, want dat valt buiten mijn abonnement), had ik op subtiele wijze de pasfoto van mijn oude NS stamkaart gehaald, onder het motto, eens NS, altijd NS. Maar motto's zijn er om overhoop gehaald te worden. Dus toen ik mijn pasfoto vrolijk overhandigde aan de meneer achter de balie was de foto niet goed. Dit was namelijk een foto van een stamkaart en die zijn kleiner dan die van een voordeelurenkaart (je bent of consistent of af en toe). Dus dit specifieke NS product had een minder afgeknipt exemplaar nodig dan voor een stamkaart. "Aha!", zei ik, dat weet ik nog goed, want ik gebruik zelden de uitdrukking "aha!". "Maar ik heb al eerder een een voordeelurenkaart gehad, dus ik sta in het systeem denk ik, dat scheelt weer". "Nee", was het korte antwoord, u staat niet in het systeem. Nu weet ik niet wat de functie-eisen voor baliemedewerker van de NS zijn, maar ik weet bijna zeker dat complete en absolute kennis van de inhoud van de NS database er niet bij hoort. Maar deze man wist honderd procent zeker dat ik niet in het systeem stond. Er werd niks opgezocht, hij wist het zeker. Nu ga ik met dit soort mensen niet graag discussies aan omdat je na een half uur geen nieuwe argumenten hebt gehoord maar enkel 176 echo's van de eerste opmerking. Maar goed, vooruit, ik ga wel nieuwe pasfoto's maken, waar? Hier om de hoek? Mooi.

Dus voor het eerst in mijn leven mocht ik gebruik gaan maken van zo'n karig pasfoto hok, waar je ook kan kiezen om leuke (en ik gebruik die term hier héél losjes) kaders om je foto te zetten. Maar ik dacht eens verstandig te zijn en gewoon voor een basisversie te kiezen. Maar niet voordat,... ik moest betalen. Nou kwam dit niet geheel onverwacht, noch het feit dat dit gepast diende te geschieden. Het was meer dat ik geen gepast geld bij me had en niemand op het hele station wilde wisselen. Company policy. Nou ja, ook goed. Maar ze hadden daar ook een wisselkantoor, dus als iemand kan wisselen,... Helaas stonden er gisteren twee mensen voor mij in de rij. Nu heb ik daar normaliter geen probleem mee, wat geduld heb ik wel, maar wat wel jammer is, is dat deze mensen net het uiterste vergde van de baliemedewerkster. Iets met vage transacties tussen verschillende landen en vage codes die niet klopten, etc, etc, etc. Maar een half uur later was ik toch echt aan de beurt. Wat blijkt, je moet daar tegenwoordig betalen om te wisselen. 50 cent. Niet veel, maar 10 euro wisselen in 9,50 vind ik gewoon krom. Achteraf gezien had ik gewoon ergens wat moeten kopen en hopen op goed wisselgeld, maar goed, als je al een half uur ergens in de rij staat wil je dat het gewoon snel klaar is. Eindelijk had ik dus de juiste munten in mijn hand, wierp ze met een soepel handgebaar in de pasfotomaakmasjieneunit, maakte de foto's, overhandigde ze aan de NS baliemedewerker, die er vervolgens een foto uitknipte die zeker 2 mm groter was dan de foto waar ik oorspronkelijk mee aan was gekomen, vulde wat dingen in en toen was alles geregeld. Nog snel.