De Modepolitie

Door Ramon Kool

Ramon Kool
H
aar ogen sloeg ze ten hemel, "dit kan echt niet! Rood is zoooooo 2006, zo kun je toch nooit helemaal jezelf zijn? Zo zit je toch niet lekker in je vel?". Tegenover haar stond een vrouw. Half ontkleed en met kralen om haar nek. Ze had wat doeken om zich heen gewikkeld en in elke hand had ze vier naakte kinderen. "Huh?", stamelde ze.

Je zou je er op bepaalde dagen in kunnen vergissen, maar de zomer komt er toch echt aan. Nu weten we allemaal dat in Nederland alle vier de seizoen op elke willekeurige dag door elkaar kunnen worden ingezet, maar toch, de zomer komt. Met de zomer verandert ook de kledingkeuze, althans, voor hen die daadwerkelijk rekening houden met het weer. Die ene, ietwat gezette vrouw bij de afdeling logistiek die koste wat het kost 365 dagen per jaar in korte rokjes wil blijven lopen is een uitzondering. Met kleding komen keuzes, niet iedereen maakt de juiste keuzes, maar dat soort mensen schijnen er ook te moeten zijn. Persoonlijk vind ik kleding een moeilijk iets. Ik trek namelijk aan wat ik leuk vind. Ik weet het, het is een hele ouderwetse gedachte, er komt namelijk geen designer of metamorfose aan te pas, maar ik vind het wel prima zo. Soms schijn ik iets te dragen wat "in" is, maar het is geen voorwaarde. En, laten we eerlijk zijn, tenzij je op de middelbare school zit, is het ook niet belangrijk. Maar niet iedereen is het daarmee eens. Sterker nog, sommige mensen maken er hun beroep van. Daar is niks mis mee, tenzij je anderen gaat vertellen dat wat zij dragen niet correct is,... zoals die meid van de, en ik neem deze titel alleen maar over, Modepolitie. Zelf heeft ze een kapsel wat erg populair was bij jonge jongetjes in het Rome van circa 500 v. Chr. en zij mag bepalen of hetgeen iemand draagt "kan". Ik heb zelf het idee dat als iemand iets aan heeft, dat het dan blijkbaar fysiek dus "kan", maar zij is daar niet van overtuigd, vandaar haar voorkeur voor de zin "dit kan echt niet". Maar wees niet getreurd, want ze heeft een oplossing. En die oplossing is door die persoon iets aan te laten trekken wat de rest van Nederland op dat moment ook aan heeft. Dan is het namelijk trendy en schijnt alles weer te kloppen en "kan" deze persoon weer normaal door het leven.

Gelukkig maar. Ik ben zo blij dat ze bestaat, dat zij me kan vertellen dat alle problemen in de wereld kunnen worden opgelost door simpelweg een paarse shirtje met v-hals te dragen. Wat moet zij toch een voldaan leven leiden! Waarom sturen we haar niet naar Afrika? Een grote reis, desnoods met camera's er bij! Hoewel het wat mij betreft niet daadwerkelijk hoeft te worden uitgezonden, meer iets voor haar om aan haar familie te laten zien met kerst. En dat zij op al die naakte, ondervoedde kinderen afstapt met paarse shirtjes en die als een barmhartige Samaritaan (met waarschijnlijk soortgelijk kapsel) uitreikt aan de kindjes. Ze glundert bij het gezicht van de in het paars uitgevoerde kindjes, die op hun beurt weer verbaasd staan te kijken naar hun nieuwe kleding, herstel, "outfit", en zich afvragen waarom er een tekening van een krokodil of man op een paard op hun shirtje staat. Ik zie haar door die droge vlakte razen, stoppend bij groepen kinderen die smeken om water, vliegen op de oogjes, het hele pakket, en dat zei almaar uitroept: "Dit kan echt niet!", waarna ze weer wat paarse shirtjes hun kant op gooit. "Veel beter!", zal ze hinniken, "Intens veel beter!". Wat een geluk dat de meeste van die kinderen hier niet lang mee geconfronteerd hoeven te worden,...