Gekleurde medemeisjes

Door Ramon Kool

Ramon Kool
Z
e liep door de nacht als een gloeilamp in de middeleeuwen. Ze viel op. Haar schoenen, broek, shirt, vest, muts en zelfs haar. Alles was groen. Ze was achter in de twintig met aan haar hand een meisje van een jaar of zes,... compleet in het roze.

Je ziet ze af en toe lopen. Leuke meisjes. Maar ze zijn er ook in zo veel varianten. Een van de meest bijzondere varianten vind ik nog wel het compleet gekleurde meisje, en hier bedoel ik meisjes mee die zich bij het aankleden één vraag hebben gesteld,... "welke kleur trek ik aan?". Dit zijn de meisjes die je in de stad ziet met bijvoorbeeld een knalgroene jas, en daarboven wat groen gekleurde lokken in het haar te bewonderen zijn, of op zijn minst een groene muts. Daarnaast heeft dat meisje uiteraard ook een groene broek aan en draagt ze op dat moment ook groene schoenen. Onze gekleurde medemeisjes. Je hebt ze in allerlei kleuren, rood, groen, blauw en vooral roze is een populaire keus. Ik vind het prachtig. Het is je vergeven als je denkt dat het hier enkel om hele jonge meisjes gaat, die netjes aan de hand van mama en papa lopen. Het is je ook vergeven als je denkt dat het enkel om rebellerende pubers gaat, die met hun kleur een duidelijke symbolieke gedachte willen uitdragen. Maar nee, het is beide. En meer. Er zijn ook vrouwen in de 50 die zich graag in een oase van kleur begeven. Toegegeven, die laatste categorie is ook vaak gekleed in een poncho, wat ook al het nodige zegt natuurlijk, maar het gaat om de kleur en die is er! Ik vind het prachtig allemaal.

Nu heb ik sowieso wel een zwak voor mode. Dat wil trouwens niet zeggen dat ik als een gek achter trends aan het aanrennen ben, want dat is niet zo. Je zult mij niet betrappen met felgekleurde, lichtgevende schoenen, broeken met enkel de rechterpijp opgevouwen, cowboylaarzen, traingingspakken en wat ze al niet meer hebben bedacht in de loop der tijd. Maar mode an sich vind ik leuk. Alles hoeft niet meteen haute couture te zijn, maar ik vind het leuk als mensen letten op wat ze dragen. Daarom snap ik nog steeds de gedachte van witte sportsokken bij niet-sport activiteiten niet. Je zou denken dat dit inmiddels bekend is, maar ik zie ze nog genoeg. Maar ook reclame shirts zijn nog volop aanwezig. Mannen met vale witte T-shirts van lang vergane reclame campagne. Wat? Geen Remia? Of T-shirts van evenementen (band shirts zijn hiervan uitgesloten, maar die zijn ook zelden wit), zoals de Zeilvierdaagse 1997. Ik zie er nog mensen mee lopen. Ik neem dat soort shirts niet eens meer aan als ik ze krijg. Ik weet toch dat ik ze niet ga dragen, waarom zou ik? Nee, dan de gekleurde medemeisjes. Niet ontvankelijk voor welke vorm van mode dan ook. Gewoon lekker abstract blijven. Het lijkt me heerlijk om je gevoel voor kledingstijl te kunnen beschrijven met één enkel woord. Blauw. Wat een rust moet dat geven...