Huizen, plantjes, programma's en Martijn

Door Ramon Kool

Ramon Kool
D
e man haalde een hamer uit zijn gereedschapskist. "Kijk!", zei hij in de camera, "dit is een hamer met een kruislingsgedraaide impulsstopper, dat maakt het handig als je toevallig linkshandig bent". De man verlegde zijn blik naar zijn hand en begon subtiel wat spijkers in planken te slaan. "Dat klopt Pjotr", hoor je ineens, waarna Martijn Krabbé ineens in beeld komt, "daar zijn ze inderdaad voor gemaakt. Je slaat de spijker op zijn kop".

Bij het kopen van een huis komen heel wat dingen kijken. Dingen waar je niet aan had gedacht bij het kopen van een huis. Een van die dingen is het versterken van het zintuig waarmee je opmerkt hoeveel programma's er op tv zijn over huizen. Huizen kopen. Huizen verkopen. Huizen bouwen. Huizen verbouwen. Huizen inrichten. Huizen door buren en/of vrienden laten inrichten. Tuinen bij de huizen laten aanleggen. Tuinen bij de huizen laten aanpassen. En wie weet wat nog meer. Er zijn zo veel programma's omdat er op elk moment genoeg mensen zijn die net een huis hebben gekocht en of gaan kopen en dus interesse hebben in dit soort programma's. Maar het zijn er zo veel dat je je afvraagt of er überhaupt nog mensen zijn in Nederland die langer dan twee weken in een huis blijven wonen. Op zich heb ik geen probleem met af en toe zo'n programma. Maar door simpelweg de hoeveelheid aan keus en de voorliefde van deze programma's om op specifieke tijden uitgezonden te willen worden is het op bepaalde momenten van de dag mogelijk om langs alle televisiekanalen te zwemmen, waarbij op elke zender een huisprogramma bezig is, waardoor je op die momenten overal dezelfde content krijgt voorgeschoteld, maar dat je zelf kan kiezen wie het presenteert. Ik ben altijd pro Martijn Krabbé. Ook omdat het haast onmogelijk is om tegenwoordig een programma te vinden wat niet door Martijn Krabbé wordt gepresenteerd, maar dat is een ander verhaal. Die gozer doet het goed en de Martijn KrabbéAward (de MKA) bestaat niet voor niets. Voor de mensen die de award niet kennen. Ik ken hem via Erik, een collega van me; het is een prijs voor de meest briljante, onzinnige en/of stupide woordspeling van de dag. Denk aan een documentaire over de mannen en vrouwen die graag op wild schieten, jagers dus, waarbij Martijn Krabbé een opmerking maakt in de trant van "Het ging er WILD aan toe". Dat dus. Martijn Krabbé is de personificatie van de hedendaagse woordspeling. Mooie titel hoor.

Nog iets wat me opvalt bij huisprogramma's en dan eigenlijk de huizenklusprogramma's. Die dingen zitten vol special effects. Het valt niet zo snel op, maar dat komt omdat het gewoon hele goede special effects zijn. Hollywood is hier al jaren stikjaloers op. Zo zag ik laatst iemand met een potlood op de muur een kruisje zetten, waarna hij een boormachine pakte, de boor op het puntje zette, om vervolgens te gaan boren. Na een paar tellen zat er een gat in de muur op de plek waar eerst het potloodkruisje zat. Nu weet ik uit ervaring dat dit niet kan. Ik heb in mijn huis een aantal gaten moeten boren, en tot en met het zetten van de boor op het kruisje gaat het prima. Maar als het voorboren is gebeurd, waarbij het gat netjes op de plek van het kruisje zit en het echte boren klaar is,... dan zul je merken dat bij het verwijderen van de boor uit de muur, het gat is verplaatst. Maar goed, dat weten ze dus netjes op te lossen met special effects. Het feit dat bij huizentuinprogramma's de bloemetjes er zo leuk uit zien heeft daarentegen niets te maken met special effects. Dat is gewoon tv. Ze zetten die dingen zo dicht bij elkaar dat het er mooi uit ziet. Maar de eerste de beste persoon met groene vingers kan je vertellen dat die dingen verder uit elkaar moeten staan. Anders kunnen ze niet groeien. Maar goed, daar is het tv voor. Zelf ben ik reteblij met mijn huis, maar de volgende keer dat ik er een koop neem ik echter wel een cameraploeg mee. Ben toch benieuwd of dat veel uitmaakt.