Touren - Deel 1

Door Ramon Kool

Ramon Kool
D
aar kwam ze aangerend: "Hoe laat moet je op?", vroeg ze, "Over 5 minuten", antwoordde ik. "Zou je ook nog een stukje kunnen doen over onze voorzitter? Hij vindt vooral jaarverslagen heel leuk om te doen,... zet hem op!", ratelde ze verder. Ik wist wat ze wilde, je kon het zien in haar ogen. Ik keek haar strak aan en zei: "Nee".

En dan nu mijn memoires! Nu al? Natuurlijk! Waarom niet? Nou, om verschillende redenen, maar geen daarvan zijn sterk genoeg om het niet te doen. Het idee is simpel, ik heb veel herinneringen aan mijn periode als cabaretier en ik dacht, wat is nu een betere plaats voor de leuke anekdotes dan deze column? Laat ik bij het begin beginnen, dat is chronologisch gezien wel zo lekker. Acht jaar lang ben ik dus de helft geweest van cabaretduo Cabaret Zinloos (de andere helft was de inmiddels beruchte comedyprogrammeur Mark Wybenga). Acht jaar lang hebben we door heel Nederland getourd, van Rotterdam tot Heerlen, van Groningen tot ontzettend kleine plaatsjes waar ik nu de naam niet meer van kan herinneren. Van zaaltjes zonder publiek (gelukkig slechts één keer gebeurd), tot een uitverkocht Nieuwe Luxor. Ik heb geen idee hoe vaak we hebben opgetreden, maar dat aantal zal niet zo klein zijn. En in de tussentijd maak je van alles mee. Laat dit gelijk een soort handleiding zijn voor mensen die ooit een artiest willen boeken.

1. Eten. Het is natuurlijk ontzettend leuk dat dit een speciale dag is voor jullie (avondje theater/bedrijfsfeest/lustrum/etc.), en dat jullie bij wijze van uitzondering een keer in een "gekke bui" waren en pizza hebben besteld. Elke keer als wij optreden is het voor het publiek vast een speciale dag, anders was er geen artiest geboekt. Kortom, wij aten vier keer per week, bij wijze van uitzondering, pizza. Dat hielden we dus niet lang vol, dus gingen we maar uit eten. Tip: Zorg voor normaal eten voor de artiest.

2. Techniek. Zorg dat het in orde is, niets is zo irritant als een optreden wat niet goed gaat vanwege technische mankementen (Horen jullie ons? Nee? Sorry!). Zorg dat er iemand is die weet wat hij doet. We hebben ooit een keer meerdere malen gebeld met een studentenvereniging of er écht een goede P.A. aanwezig was (om onze draadloze microfoons op aan te sluiten). Zij zeiden meerdere malen ja. Toen we er aan kwamen bleek hun "P.A." zo'n oldskool basisschool cassettedeck te zijn, met een rood en blauw cassettebandje. Dit was trouwens al lang nadat het cassettebandje was uitgestorven (wetenschappers denken aan een meteorietinslag).

3. Materiaal. Comedians zijn altijd de lul. Voordat we opgaan wordt er nog even gevraagd of wij een "stukje" kunnen doen over Jan. Jan is oud-lid van de vereniging en is hier met rolstoel en al naar binnen gerold. 15 minuutjes is genoeg. Tuurlijk kan dit, maar geef dit wel ruim van te voren aan (dagen, geen uren en zeker geen minuten!). Je vraag een band toch ook niet of ze zo meteen ook een liedje kunnen zingen over Karel de barman? Je vraagt bij een bakker toch ook niet of hij of zij even een compleet ander brood bakt? Mocht je dit wel doen, dan zou ik even naar de dokter gaan.

Optreden met grappen is ontzettend leuk. Zo leuk zelfs dat ik dat vanaf februari solo ga doen. Ik heb er nu al zin in! Tot die tijd ga ik schrijven, want inderdaad, dat gebeurt vooraf,...