Reclame en doelgroep

Door Ramon Kool

Ramon Kool
H
ij keek wat moeilijk. De vrouw vroeg subtiel wat er aan de hand was. De man reageerde een beetje nerveus: "Het wc-papier is op,... heeft u misschien ook hondjes hier?".

Reclame. Ik begrijp dat het nodig is, ik begrijp dat het handig is, ik begrijp dat er veel mee wordt verdiend,... aan meerdere kanten. Geloof me, ik begrijp het echt. Maar er is iets wat ik niet begrijp, de doelgroep van de meeste reclames. In Fa reclames zitten al jaren topless vrouwen, maar het is een product voor een vrouw, terwijl juist mannen die reclame leuk zullen vinden. Zou de voornaamste doelgroep dan toch de mannen zijn die boodschappen doen en in de supermarkt bij een Fa product toch die herkenning hebben van de reclame en dat product meenemen voor de vrouw thuis? Via diezelfde logica zouden autotijdschriften bezaaid moeten zijn met halfnaakte mannen, liggend op nieuwe auto's. Maar die zie je niet. Tenminste, ik denk het niet. Ik moet eerlijk bekennen dat ik geen autotijdschriften lees, dus ook niet weet of deze reclames wel echt bestaan,.... maar ik gok van niet en ik durf die gok wel te nemen.

Maar tegenwoordig herken ik een steeds terugkerende doelgroep waar steeds meer reclames zich op richten: kinderen. Ook mooi, de producten blijven hetzelfde en zijn lang niet altijd voor kinderen bedoeld. Reclames worden namelijk steeds kinderlijker. Een supermarktketen maakt reclame met twee volwassen kerels met een 'supermarktproductpak', ik geloof dat de ene rijst is en de andere meel (wie koopt er nog meel tegenwoordig?). Deze twee manen zitten dan zogenaamd in een winkelwagentje en krijgen steeds andere producten op zich geworpen. Ze blijven maar auw roepen, want wat hebben ze het toch zwaar in dat winkelwagentje. Maar dan nu de vraag waar het echt om draait,... Wie vindt dit leuk? Ik wil vingers zien! Wie vindt volwassen mannen, verkleed als een pak rijst, echt leuk? Schijnbaar vinden mensen die winkelen bij supermarkten (dat is dus iedereen!) dit leuk, want dat lijkt me de echte doelgroep! Slechte tekenfilmpjes, mensen in pakken, pratende dieren, rare wezentjes bij vieze tenen, geanimeerde hamsters, pratende snoepjes. Ik volg het niet meer. Eigenlijk vind ik het niet eens zo erg dat ze dit soort gimmicks gebruiken, maar onderbouw het dan tenminste met een goed verhaal, daadwerkelijke grappige humor, of iets! Maar het niveau is vaak schrikbarend slecht. Pratende honden. Op zich een idee waar je wel wat bij zou kunnen verzinnen, maar het product wat daar schijnbaar bij hoort,... wc-papier. Wat moet ik hier uit opmaken? Pratende jonge hondjes kunnen net zo zacht zijn als wc-papier, of andersom? Kan ik dan net zo goed jonge hondjes gebruiken in plaats van wc-papier? Is wc-papier lief? Wordt wc-papier na verloop van tijd ook steeds groter en is dan ook lang zo schattig niet meer als dat het ooit was? Is het dan misschien dat de meeste honden overal zeiken en schijten waar ze maar willen? Moeten wij dat ook maar gaan doen of moeten we honden juist ook aan het wc-papier krijgen? Ik weet het niet, ik zou zelf geen reclame kunnen verzinnen waardoor een pratende jonge hond mij specifiek Page toiletpapier laat kopen. Maar die reclame bestaat wel! Ik had hem zelf niet kunnen bedenken. De derde van Beethoven had ik ook zelf niet kunnen bedenken, maar laten we voor het gemak aannemen dat er tussen die twee zaken wel een groot niveauverschil zit. Ik ga er vanuit dat Page vast wel onderzoek heeft gedaan naar hoe ze het beste toiletpapier kunnen verkopen, maar ik vraag me echt af wat ze allemaal hebben gedaan dat het resultaat van dat onderzoek pratend jonge hondjes is! Maar vergeet niet, ditzelfde bedrijf doet waarschijnlijk ook onderzoek naar hoe vaak wij gemiddeld moeten schijten. Dat relativeert weer lekker,...