Pogingen

Door Ramon Kool

Ramon Kool
L
inks zaten wat kinderen te schreeuwen. Blijkbaar hadden de ouders maar twee boekjes meegenomen, terwijl er toch drie kinderen waren. Luidruchtig werd duidelijk gemaakt dat ze allemaal de boekjes wilde, het liefst tegelijk. Rechts waren een man en vrouw in een heftige discussie gewikkeld over ene Paulien, die gister blijkbaar iets had moeten doen, maar niet gedaan had. Naast mij zat een vrouw, die fluisterd aan mij vroeg: "Wat betekent dat woord daar op de raam?",... "Stilte", zei ik fluisterend terug.

Ontzettend leuk natuurlijk al die regeltjes in Nederland. Je kan het zo gek niet bedenken of er is wel een omweg voor iets schijnbaar makkelijks, of een direct route naar complexiteit. Nederlandse bureaucratie is het doktershandschrift van onze overheid. En op zich heb ik daar eigenlijk helemaal geen probleem mee. Okay, een formuliertje aanvragen kan wel eens een jaar of wat duren, omdat je eerst 143 andere formulieren moet invullen, maar toch. Stel je poot flikkert er af en je kan nooit meer werken, dan hoef je je toch niet zo heel erg zorgen te maken over een inkomen. Regels horen er nou eenmaal bij als iets ge-regel-d moet worden. Maar dan zijn daar de pogingen. De probeersels. De wens is er wel om er iets leuks van te maken, maar het lukt niet. Bij wat verder doordenken is het ook eigenlijk logisch dat die dingen niet werken. Zal ik de carpoolstrook maar weer eens melden? Het idee is er wel, maar bij iemand anders in de auto stappen is hetzelfde als in de trein stappen. Je moet toch wachten, je bent toch afhankelijk, je kan toch niet je eigen ding doen. Waarom zou iemand wel carpoolen maar niet met de trein gaan? Okay, als je in Niftrik Noord of Biezenmortel Zuid woont, dan kan ik het begrijpen, daar komen geen treinen,... of mensen wat dat betreft,... maar de vraag die dan komt is natuurlijk, voor zulke plekken is een carpoolstrook waarschijnlijk in de eerste plaats al omrijden, en dan schiet het zijn doel alsnog voorbij.

Maar niet alleen in de overheid zie je dit soort leuke ideetjes, deze initiatieven, je vindt ze overal. En ik vind ze wel mooi. Zo is daar het meeleveren van knoopjes bij de aanschaf van een broek. Dus mocht de knoop op mysterieuze wijze van de broek afflikkeren, dan heb je een reserve die je er vervolgens weer op kan naaien. Hoe handig! Máár, er zijn maar weinig broeken waar de knoop op mysterieuze wijze van afflikkert, en als dat wel zo is, is de broek óf erg oud, en dus eigenlijk aan vervanging toe, óf de broek was niet heel degelijk om mee te beginnen, en dus waarschijnlijk niet zo duur, dus dan krijg je de vraag, wie neemt de moeite om die knoop er aan te naaien, in plaats van een complete nieuwe broek (met knoop!) te halen bij de H&M, grootleverancier van knoopafvallige broeken. En dan is er nog de vraag waar die knopen bewaard worden, of beter gezegd, waar die knopen worden gevonden worden,... want zijn ze überhaupt nog terug te vinden?

Wat ik persoonlijk het mooiste voorbeeld vind van een mislukte poging is de stiltecoupé in de trein. Het toonbeeld van ijdele hoop! De trein werkt eigenlijk volgens het systeem dat je instapt bij de deur waar jij op het perron staat. Ik ken niemand die dan nog op zoek gaat naar een eventuele stilte of luidruchtige coupé. Elke coupé is luidruchtig namelijk. Tuurlijk, overal staat het woordt stilte/silence geschreven, maar dat is het enige verschil. En de meeste mensen kunnen toch niet lezen! (Echt waar! Teksten als "gesloten","alleen uitgang" en "niet parkeren", blijven moeilijke begrippen in onze maatschappij) Dus waarom een stilte coupé? Misschien zodat we dan onze bek houden over dit soort futiele pogingen tot verbetering,...